Lipiec 5, 2017

Choroba Parkinsona – leczenie i dieta

Choroba Parkinsona nie należy do dolegliwości, które skracają życie. Jest to jednak poważna przypadłość neurologiczna, która upośledza sprawność psychoruchową i zaburza kontakt z otoczeniem, przez co istotnie rzutuje na funkcjonowanie jednostki. Celem podejmowanych wobec niej działań leczniczych jest przede wszystkim zmniejszenie nasilenia objawów i zapobieganie powikłaniom. Niemałą rolę w przebiegu choroby może odgrywać aktywność fizyczna i dieta.

Sygnały parkinsonizmu

Parkinsonizm jest jedną z najczęstszych chorób zwyrodnieniowych układu nerwowego. Dolegliwość ma charakter postępujący, co oznacza, że objawy wraz z upływem czasu stają się coraz bardziej zaawansowane. Przypadłość zwykle dosięga osoby w podeszłym wieku (ok. 50-60 r.ż.). Wśród jej przyczyn wymienia się zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe (w tym uszkodzenia układu nerwowego, jak neuroinfekcje). Jednak etiologia nie została dotychczas wyjaśniona. Z tego też względu nie ma możliwości zapobiegania schorzeniu. Mówi się natomiast o sygnałach zapowiadających w przyszłości jego rozwój, takich jak zaburzenia węchu, zaburzenia snu, skłonność do depresji oraz problemy trawienne.

Redukcja objawów Parkinsona

Do zasadniczych objawów Choroby Parkinsona zalicza się spowolnienie ruchowe (bradykinezję), sztywność (napięcie mięśni) i drżenie spoczynkowe. Towarzyszyć temu mogą zaburzenia postawy (częste upadki) i mowy. Ponadto, upośledzone zostają funkcje wegetatywne (ślinotok, zaparcia, nietrzymanie moczu) i poznawcze (utrata pamięci, trudności w koncentracji, huśtawka nastrojów). Leczenie choroby Parkinsona ma na obecny moment charakter objawowy, a więc zmierza ku redukcji uciążliwych symptomów. Leczenie Parkinsona nie ma jak na razie charakteru przyczynowego, które doprowadziłoby do wyeliminowania schorzenia bądź też spowolnienia jego progresji.

Leczenie Parkinsona

Do znanych dziś metod leczniczych parkinsonizmu zalicza się farmakoterapię i DBS. Efektywność działania leków jest jednak zaburzona poprzez wahania ich poziomu (od tzw. fazy on do fazy off). Dlatego czasem sięga się po systemy ciągłego podawania farmaceutyku za pomocą pompy dojelitowej bądź wlewu podskórnego. Dostępnych jest jednak coraz więcej preparatów o przedłużonym wchłanianiu. Od niedawna dostępne są także plastry naklejane raz na dobę, które zwierają jeden z agonistów dopaminy (tzw. plastry transdermalne). DBS (ang. deep brain stimulation) polega natomiast na wszczepieniu elektrod do wewnętrznych struktur mózgu, na skutek czego hamowane jest ich nadmierne pobudzenie. Głęboka stymulacja mózgu jest metodą rekomendowaną przez towarzystwa neurologiczne i powszechnie stosowaną zarówno w Polsce, jak i na świecie.

Aktywność i dieta w chorobie Parkinsona

Istotnym elementem terapii osób z Parkinsonem jest także rehabilitacja, aktywność fizyczna i dieta. Odpowiednio dobrane ćwiczenia pomogą na dłużej zachować sprawność ruchową, jak też równowagę psychofizyczną. Na uwagę zasługują także takie postaci ruchu jak marsz i nordic walking. Dieta w chorobie Parkinsona pełni natomiast kilka ważnych zadań:

  • ma wpływ na wchłanianie przyjmowanych farmaceutyków,
  • zapobiega powszechnemu wśród pacjentów niedożywieniu i obniżeniu masy ciała,
  • ogranicza charakterystyczne dla parkinsonizmu problemy z wypróżnianiem,
  • wpływa na ogólną kondycję psychofizyczną.

Jadłospis dla osoby z Chorobą Parkinsona powinien być ustalany indywidualnie. Możliwe jest jednak sformułowanie kilku ogólnych zaleceń, w tym m.in.:

  • wysokie spożycie warzyw i owoców zawierających antyoksydanty;
  • wysoka zawartość błonnika pokarmowego;
  • ograniczona podaż białka;
  • obecność w diecie kwasów tłuszczowych Omega-3;
  • uwzględnianie wśród podawanych napojów kofeiny.

Zobacz także

FreshMail.pl